Het loopt anders.. 

Als je te maken krijgt met rouw en verlies dan kom je in een situatie waarin je leven - wellicht heel plotseling - een andere wending heeft genomen dan je had gewild. 

Er kan van alles gebeuren - er kan iemand overlijden, je kunt gaan scheiden of je ouders gaan scheiden, of er gebeurt iets anders waardoor jouw leven niet meer hetzelfde is. 

Wennen aan de nieuwe situatie kost tijd. En is, in de woorden van Manu Keirse - hard werken. Rouw is hard werken. 

Wij als mensen zijn gebouwd om hiermee om te gaan. Rouw en verlies horen bij het leven. Niets is voor eeuwig. Maar, in sommige situaties is het te zwaar: je loopt vast. 

Rouwen is ook een gezamenlijk proces, en soms hebben we niet de mensen om ons heen om dit mee te doen.

Je voelt je dan alleen. Soms ga je zelfs aan jezelf twijfelen: 'Ben ik nou gek?' Dit is vaak in situaties dat de omgeving het anders doet - er een andere mening op na houdt, andere belangen heeft, jouw visie, mening, gevoelens en behoeften niet kan zien of begrijpen, om wat voor reden dan ook. Je voelt je niet gezien en niet gehoord. 

Rouw kan dan heel zwaar worden. Je kunt je ei niet kwijt, gaat de pijn en het verdriet oppotten en dit kan er op verschillende manieren uitkomen: als (extreme) moeheid, een kort lontje, depressieve gevoelens, angst en paniekaanvallen. 

Je voelt jezelf meer en meer van jezelf, en misschien ook van de mensen om je heen, verwijderd. 

Herken je jezelf hierin, dan is het wellicht een idee om hulp in te gaan schakelen. Je hoeft het niet alleen te doen.